فولاد زنگ نزن آستنیتی: فولاد زنگ نزن آستنیتی رایج ترین دسته فولاد ضد زنگ است و با سطوح بالای کروم (معمولاً 18٪ یا بیشتر) و نیکل (معمولاً 8٪ یا بیشتر) مشخص می شود. دارای ساختار کریستالی مکعبی (FCC) و غیر مغناطیسی است. فولاد زنگ نزن آستنیتی به دلیل مقاومت در برابر خوردگی، شکل پذیری و جوش پذیری عالی شناخته شده است و در طیف گسترده ای از کاربردها استفاده می شود.
فولاد ضد زنگ فریتی: فولاد ضد زنگ فریتی حاوی سطوح پایین تری نیکل نسبت به فولاد زنگ نزن آستنیتی (معمولاً کمتر از 2٪) و سطوح بالاتری از کروم (معمولاً حدود 12٪ تا 27٪) است. دارای ساختار کریستالی مکعبی (BCC) متمرکز بدنه و مغناطیسی است. فولاد ضد زنگ فریتی به دلیل مقاومت خوب در برابر خوردگی، به ویژه در محیط های اسیدی یا قلیایی خفیف، و مقاومت خوب در برابر اکسیداسیون در دمای بالا شناخته شده است.
فولاد ضد زنگ مارتنزیتی: فولاد ضد زنگ مارتنزیتی با استحکام و سختی بالا مشخص می شود. حاوی سطوح متوسطی از کروم (معمولاً حدود 11٪ تا 17٪) است و همچنین می تواند حاوی مقادیر کمی نیکل، مولیبدن و سایر عناصر آلیاژی باشد. فولاد ضد زنگ مارتنزیتی دارای ساختار کریستالی چهارضلعی (BCT) محور بدنه و مغناطیسی است. معمولاً در کاربردهایی که به استحکام بالایی نیاز دارند، مانند کارد و چنگال، چاقو و تیغه های توربین استفاده می شود.
فولاد ضد زنگ دوبلکس: فولاد ضد زنگ دوبلکس تقریباً دارای نسبت مساوی از فازهای آستنیتی و فریتی است که منجر به یک ریزساختار مخلوط می شود. معمولاً حاوی سطوح بالاتری از کروم (حدود 19٪ تا 28٪) و سطوح پایین تر نیکل (حدود 4.5٪ تا 8٪) نسبت به فولاد زنگ نزن آستنیتی است. فولاد ضد زنگ دوبلکس به دلیل مقاومت در برابر خوردگی عالی و استحکام بالا شناخته شده است که آن را برای استفاده در کاربردهایی مانند پردازش شیمیایی، تولید نفت و گاز و محیط های دریایی مناسب می کند.
فولاد ضد زنگ رسوب سخت شدن: فولاد ضد زنگ رسوب سخت می تواند با عملیات حرارتی و رسوب ذرات ریز در ریزساختار سخت شود. این شامل درجاتی مانند 17-4PH و 15-5PH است که معمولاً در هوافضا و سایر برنامههای کاربردی با کارایی بالا استفاده میشوند.
